ഓർമ്മകളുടെ ചെപ്പിൽ നമ്മൾ സൗകര്യപൂർവം മറക്കുന്ന ചില നിമിഷങ്ങളില്ലേ? ചില കടപ്പാടുകളുടെ? ചില വേദനകളുടെ? ചില കറുത്ത മഞ്ചാടികുരുകൾ, മഷി തീർന്ന പേനകൾ, ഭംഗി പോയ മയില്പീലിത്തുണ്ടുകൾ... വിസ്‌മൃതിയുടെ ആഴങ്ങളിലെത്ര മറന്നുവെച്ചാലും, എത്ര ദൂരെ കൊണ്ടുപേക്ഷിച്ചാലും പിന്നെയും നമ്മളെ തേടി വീട്ടിലെത്തുന്ന ചില പൂച്ചകുട്ടികളെ പോലെ.

പഞ്ചസാരയ്‌ക്കൊപ്പം ചായയിലേയ്ക്ക് വലിച്ചെറിയുന്ന ഉറുമ്പുകളൊക്കെയും എന്റെ കണ്ണിൽ നിസാരരായിരുന്നു. ഈ ലോകത്തിൽ ഞാനുമൊരു ഉറുമ്പാണെന്നു തിരിച്ചറിയും വരെ.

മറ്റാർക്കെങ്കിലും ഇഷ്ടപെടാതിരിക്കുമോ എന്ന് ഭയന്ന് അവർ വെട്ടിക്കളഞ്ഞ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളൊക്കെയും എനിക്കൊരുപാട് ഇഷ്ടമായിരുന്നു.

മഴയത്തു യാത്ര പാടില്ലെന്നവർ മഴയ്‌ക്കൊപ്പം യാത്ര പോയവർ നമ്മൾ.